CZĘŚĆ 10
W moim sercu
coś się zmieniło.
A może to w tobie
coś się odmieniło?
Książka się nie zmieniła.
To na pewno ty się zmieniłaś.
Serce czytelnika
się zmieniło.
Jak się zmieniło?
Ciekawe, czy pani Song już poszła.
Chyba tak.
Rany, przepraszam.
Zamyśliłam się na chwilę.
Całą noc byłem niewidzialny.
W drodze powrotnej też.
Nie ma jego auta, więc pewnie nie ma ich w domu.
Nie wiadomo tylko, czy wyszli razem.
Dzięki, że mnie odprowadziłeś.
Właściwie to nie szliśmy razem.
Miło było iść za tobą.
Podobała mi się historia o książce.
Podpisałem umowę z Gyeoroo,
więc będziemy widywać się częściej.
Na koniec...
przybijmy jeszcze piątkę.
W końcu trzymam twoją dłoń.
Do zobaczenia jutro na przystanku.
Pamiętasz,
jak kupiłaś mi puchową kurtkę za pierwszą wypłatę?
Tak.
Dlaczego to zrobiłaś?
To oczywiste.
Była zima i okropny mróz.
Innym też na pewno było zimno.
Więc dlaczego ja?
To zły pomysł.
Jeśli mu ją dam, zapyta o to samo.
„Czemu kupiłaś mi tę koszulę?”
Dobra robota.
- Dzięki za ciężką pracę. - Dziękuję.
Jedzmy.
- Wsuwajmy - Rozgotowane pierożki
Jedzmy.
Czemu nie jesz?
Bo pierożki są rozgotowane.
Dlaczego?
Czemu mam jeść rozgotowane pierożki?
Zawsze dajecie mi rozgotowane.
Za każdym razem.
Jestem waszą jedyną córką.
Czemu zawsze dostaję rozgotowane pierożki?
Dlaczego?
To dlatego...
faceci mnie odrzucają.
To przez wasze rozgotowane pierożki.
Redaktor cię odrzucił?
Nie lubi cię? O co mu chodzi?
Ja...
nienawidzę rozgotowanych pierożków.
Ma się za lepszego od innych?
- Jest tylko wysoki. - Hae-rin też!
Na nic mu bycie przystojnym.
Hae-rin też jest piękna!
- Rany. - Trzeba dać dupkowi nauczkę.
- Jezu. - Dobrze!
Daliśmy mu pełno kimchi.
- Kochanie... - Chodźmy.
- Jest zimno. - Jak śmie
odrzucać moją bezcenną córkę?
Nie płacz, Hae-rin.
Zemszczę się na nim.
Pomóż mi, kochanie.
Już nie żyje.
I nie dawaj jej już rozgotowanych pierożków.
Tylko idealnie ugotowane.
Jezu.
Nie szkodzi. I tak są pyszne.
Eun-ho.
Co w ciebie wstąpiło?
O co ci chodzi?
Co się dzieje? Dlaczego wyłączyłeś telefon?
Jest po 2.00. Czemu nie ma cię w domu?
Co to za naszyjnik i kwiaty?
Wciąż mącisz mi w głowie.
Wracaj i wszystko wyjaśnij.
Nie tknęłam ich. Dalej leżą w moim pokoju.
Wezwijmy taksówkę.
Nie masz kasy.
Tak, ale ty musisz coś mieć.
Trochę mi zostało,
ale to nie znaczy, że mogę ją wydać.
Do wypłaty jeszcze daleko.
Autobus jest za dziesięć minut.
Jechanie pierwszym autobusem to wspaniałe uczucie.
Zadzwonię do mamy i powiem, że pójdę na randkę w ciemno.
Nie!
Nie poddawaj się!
Jakie jest motto firmy?
- Gyeoroo. - Gyeoroo.
- Nic nas nie powstrzyma. - Nic nas nie powstrzyma.
Ale zimno.
Jest autobus!
Autobus! Już jest!
Dzień dobry.
Siadasz tam?
Za dwie osoby.
Płatność zaakceptowana.
Ciepło tu.
Zawsze jeździ tyle osób o tej porze?
Jakoś muszą sobie radzić.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Witam. - Dzień dobry.
REDAKTOR CHA EUN-HO
Wczoraj
Eun-ho nie wrócił do domu.
Stłuczenia to nic takiego.
Dobrze, że nic nie złamał.
Tak.
Zresztą to nie był pierwszy raz.
Mój przyjaciel byłby dumny, że jesteś jego uczniem.
Jesteś lepszy od jego dzieci.
DAN-I
Nie będzie cię w pracy?
Rany.
- Witam, panie Bong. - Jesteś wcześnie.
Gdzie położyć listy od fanów pana Kanga?
Przechowywałam je, ale jest ich coraz więcej.
Nikt ci nie mówił?
Jest na nie pudełko
w drugiej sali konferencyjnej.
- Dziękuję. - Jasne.
Powoli.
Dużo osób czeka na kolejną książkę pana Kanga.
REDAKTOR CHA
Co to?
Pana Cha nie będzie?
Potrzebuję go.
Po południu mamy konferencję.
Nie dzwonił?
- Nie. - Zatem...
kto to napisał?
Pan Kim dziś rano.
Napisał to i wyszedł.
Co się tu dzieje? Co za ludzie.
REDAKTOR CHA INDYWIDUALNY GRAFIK
Gdy opiekowałem się chorą żoną,
powiedziała mi coś
niespodziewanie pewnego poranka:
„Mogę zasnąć bez żadnych zmartwień, bo wiem, że jesteś u mego boku”.
Pewnie czuje to samo.
Ma u swego boku ciebie,
więc śpi bez żadnych zmartwień.
Czemu nie ma cię w pracy? Co się stało?
Co to za „indywidualny grafik”, o którym nie wiem?
DAN-I
Pan Kim robi dla pana Cha tyle wyjątków.
Duży procent sprzedaży
zawdzięczamy jego książkom.
Dlatego pan Kim nic mu nie powie.
Słuchajcie! Za pięć minut spotkanie.
Pani Seo, jeszcze nie ma Hoona.
Nowej też nie.
Powinna odejść.
Hoon pomagał jej wczoraj z naklejkami.
To wszystko jasne.
Mówię z doświadczenia.
Nalepili naklejki i wsiedli w pierwszy autobus.
I poszli do pobliskiej sauny,
żeby się przespać.
Pewnie zaspali.
Kiedyś my też...
Oboje mówicie z doświadczenia.
Zadzwonić do nich?
Daj im pospać.
Spóźnimy się na spotkanie.
Pójdę po panią Go.
To mądrzejsze niż spanie w saunie.
Chociaż wiemy, że tu są.
W teorii się nie spóźnili.
Co zrobimy? Pójdziemy do sali na dole?
Nie ma potrzeby.
Hae-rin.
Masz rękopis pani Yu od pana Cha?
- Ten, który sprawdzasz? - Tak.
Muszę przyznać,
że pan Cha mnie zadziwia.
Przeczytałam go dwa razy,
a ostatniej nocy jeszcze raz.
I?
Nie znalazłam żadnej literówki.
Może ja na niego spojrzę? Jestem w końcu ekspertem.
Podajcie mi go.
Sprawdzili go razem, więc na pewno jest w porządku.
Ale mam większe doświadczenie.
Zmęczysz tylko wzrok
i opóźnisz premierę.
- Dobrze. - Hae-rin.
Co z Ji Seo-junem?
Podpisał wczoraj umowę
na pięć książek.
Świetnie!
Zaprojektuje okładkę książki pani Yu.
Dobrze. Musimy już tylko przygotować publiczne czytanie.
Tylko to zostało?
Nie wierzę, że są w stanie tak spać.
Organizujemy publiczne czytanie
w dniu premiery książki?
Tak, zespół marketingowy
chce zaprosić 50 osób.
Świetnie. Możecie działać.
Koniec spotkania.
Dobrze.
- Koniec. - Już koniec.
Muszą być zmęczeni.
Obudźcie się. Pani Go wyszła.
Wiem, że już nie śpisz, Ji-yul.
Przepraszam.
Prawie zemdlałem, tak mi biło serce.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Ale jesteś brzydki.
Masz straszną fryzurę.
Pani Seo.
- Tak? - Co do czytania...
Może zaprosimy na nie gitarzystę?
Dobry pomysł.
Kameralny koncert z książką.
Świetnie. Znajdź gitarzystę.
Oczywiście, zajmę się tym.
Kumpelo.
Pomożesz mi w organizacji?
Cudownie.
Dobrze.
„Kumpelo”?
Po jednej imprezie. Banał.
DYREKTOR GO YU-SEON
Nie masz przyjaciół?
Zgadza się. Nie mam nikogo.
Przyjaciół, chłopaka, rodziny.
Chcesz skontaktować się z Centrum Rozdzielonych Rodzin?
Nie. Nie potrzebuję tego.
Cóż...
Słucham.
Co zjeść na lunch?
Szukasz miejsca, gdzie zjesz sama?
Tak. Sama!
Sama.
MOJE SERCE JEST TWOJE
„Ale nagle
wiatr znów się wzmógł.
Odgłos burzy piaskowej dotarł do najwyższych gałęzi.
A moje serce drży.
To oznacza,
że tęsknię za kimś, kogo pozostawiłem.
Pożądanie, by znów kogoś pokochać
sprawia, że moje serce wali.
Marz.
I tęsknij.
Kochaj mocno i trwale.
Śpimy, odpoczywamy
i wspominamy piękne chwile,
by dodać sobie sił
i móc wrócić
do świata pełnego bólu
i znów mieć marzenia.
Pragnąć nowych rzeczy
i znów pokochać,
mocno i trwale”.
MOJE SERCE JEST TWOJE
Dzisiaj też nie wracasz?
Czemu nie odbierasz? Martwię się.
„Ale...
- Wciąż cię kochałem”. - Nic ci nie jest?
„Było mi dobrze.
Rozstaliśmy się.
Byłem ci wdzięczny.
Zostawiłaś mnie,
a ja nauczyłem się bardziej kochać siebie”.
Eun-ho...
nie wrócił do domu od trzech dni.
Znasz kogoś z policji?
Trzeba zgłosić zaginięcie
i go znaleźć.
Płaczesz?
Nie.
Co przeczytałeś?
Nie płaczę.
Jest mokra.
Jasne.
Też mnie to zasmuciło.
Mimo to,
nie wierzę, że facet płacze.
A co? Nie wolno nam?
Niedługo będziesz ryczał.
Będzie smutniej.
Nie będę aż tak płakał.
Czemu taki jesteś?
Ignorujesz tyle SMS-ów?
Tak ciężko odpisać?
Zabiję cię, kiedy wrócisz.
Hej, Cha Eun-ho.
Eun-ho.
Jeśli żyjesz, wyślij chociaż wykrzyknik.
Błagam cię.
EUN-HO
Żyję.
Strasznie tęsknisz.
Wrócę, jeśli powiesz, że tęsknisz.
Co za smarkacz.
Wróciłem godzinę temu.
Nie biegnij tylko dlatego, że chcesz mnie zobaczyć.
Dam ci nauczkę.
Hej, Eun-ho!
Zapomniałeś, jaką mam siłę?
Wiesz, jak się martwiłam?
Śpi.
Jak może teraz spać? Tak się o niego martwiłam.
Jak gdyby nigdy nic.
Ciekawe, czy jadł.
Co się dzieje?
Co ci jest?
Dan-i.
Nic mi nie jest.
Wcale nie. Jesteś rozpalony.
Co mam zrobić?
Gdzie masz apteczkę?
Chyba była tutaj.
Jest.
Coś na gorączkę. Jest.
Dobra.
Proszę.
Masz 39°C! Powinieneś jechać do szpitala. Gdzie zachorowałeś?
Gdzie byłeś w tym stanie?
Prowadziłeś z gorączką?
Gdzie byłeś?
Gdzie spałeś?
Czemu nie wracałeś?
Tęskniłaś?
Mogłeś napisać SMS-a.
Martwiłam się. Miałeś wyłączony telefon.
Czekałaś na mnie?
Nie wracałeś do domu.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Wiele rzeczy.
Ale nie teraz.
Jesteś chory.
Na szczęście.
Bałem się, że zrobisz aferę,
gdy zobaczysz naszyjnik.
Ugotuję ci zupę.
Zostań tutaj...
na chwilę.
Dopóki nie zasnę.
Umyj ręce przed jedzeniem i weź tabletkę na gorączkę.
Przymierzałaś
naszyjnik?
Czy ty...
mnie lubisz?
Zaprzeczam. Już w porządku?
Mówiłeś, że mnie nie lubisz.
Lepiej, byś nie wiedziała.
Od kiedy to trwa?
Nie wiem. Zgadnij.
Nie wiem, kiedy naprawdę
cię polubiłem.
Z wiosny na lato.
Z lata na jesień.
Z jesieni na zimę.
Wiesz, kiedy zmienia się pora roku?
Kiedy dokładnie kończy się zima i zaczyna się wiosna?
Nie wiem, kiedy dokładnie moje uczucia
stały się silniejsze.
- Eun-ho. - Widzisz?
Dlatego ci nie mówiłem.
W takim razie...
mogłeś dalej trzymać je dla siebie.
Jak miałem je ukrywać,
gdy mnie wypytywałaś?
Za kogo mnie masz?
Przyparłaś mnie do ściany.
Nie mogłem cię okłamywać.
Ale...
nic nie zrobię.
Daję ci tylko naszyjnik.
Zawsze tak robiłem.
Gdy coś mi się podobało, chciałem ci to kupić.
I kupowałem.
Dawałem ci prezenty,
a ty je przyjmowałaś.
Weź naszyjnik.
Wtedy nie znałam twoich uczuć.
Zaczekaj.
Jestem chory.
Wiesz, że mam gorączkę.
Wysłuchaj mnie tylko dziś.
Tak.
Lubię cię.
Ale nie będę ci się narzucał.
Rób to, co chcesz.
Tak jak zawsze.
Możesz chodzić z Seo-junem.
Nic nie zmieniaj.
A co z tobą?
Co zrobisz?
Martwisz się, że będę samotny?
Nigdy nie cierpiałem
z twojego powodu.
Pracowałem, dawałem wykłady
i pisałem książki. Zawsze byłem zajęty.
I umawiałem się z kobietami.
Moje uczucia nie są wcale smutne.
Mam ryzykować życie dla miłości?
Przyjąłem to spokojnie.
Więc...
nie traktuj tego zbyt serio.
Jestem zmęczony.
Idę spać.
Posprzątaj proszę.
Czemu polubił akurat mnie?
Cześć, Hae-rin.
Odebrałeś.
W końcu odebrałeś.
Nie wierzę, że odebrałeś
telefon ode mnie.
Ty draniu.
Pewnie odebrałeś,
bo odrzuciłeś mnie i wyraziłeś się jasno,
że tylko razem pracujemy.
Oniemiałam.
CAMELLIA
Geum-bi, zaczekaj.
Nigdy nie odbierałeś.
Nigdy nie odpisywałeś
na moje SMS-y po pracy.
Ty draniu.
Ale...
teraz już odbierasz.
Naprawdę brak mi słów.
Masz rację.
Jestem draniem.
Gdzie jesteś?
Nie powiem ci.
Gdybyś przyjechał mnie pocieszać,
zabiłabym cię i poszła siedzieć.
Piłaś?
Jesteś z kimś?
Oby tak.
Miałam kogoś,
kto mnie wspierał.
Gdy ktoś mnie rzucał,
on zawsze mnie pocieszał.
Znajdź kogoś innego.
Już nie mogę cię pocieszać,
bo cię odrzuciłem.
Martwię się o ciebie.
Na pewno poradziłaś sobie,
gdy mnie nie było.
W biurze też się pewnie spisałaś.
A jutro przyjdziesz do pracy jak gdyby nigdy nic.
Masz rację.
Nikt w pracy o tym nie wie.
Wykonywałam wszystkie obowiązki idealnie,
by nikt nie odczuł twojej nieobecności.
Bo jestem świetną kobietą.
Będziesz żałował,
że mnie odrzuciłeś! Na razie!
Widzi mnie pani?
Oczywiście.
To widzi pani,
że nie mogę wejść, bo mam psa.
Potrzebuje pani przyjaciela?
Jeśli tak,
odprowadzę psa i wrócę.
Nie trzeba. Jutro mamy spotkanie. Pamięta pan?
Oczywiście.
Czemu tutaj?
Czemu płacze pani w mojej okolicy?
Nie wolno mi płakać
w tej okolicy, jeśli tu nie mieszkam?
Cała okolica należy do pana?
Nie do końca.
Rozłączam się. Do jutra.
JI SEO-JUN
Cokolwiek się stało,
proszę nie płakać.
Może pani zadzwonić, jeśli chce pani pogadać.
PREZES KIM JAE-MIN
Proszę.
Każda kopia Twojego świata ma naklejkę.
Dziękuję.
Dziś premiera?
Tak, księgarnie dostały książki
po ostatecznej kontroli.
Dobrze.
TWÓJ ŚWIAT
AUTOR KANG GYEONG-JU
OD 1998 DO 2006 BYŁ FIZYKIEM
W INSTYTUCIE STANDARYZACJI I TECHNOLOGII W USA
Nie wierzę, że Hae-rin nalepiła naklejki.
Musiała być bardzo zła.
TWÓJ ŚWIAT
AUTOR KANG GYEONG-JU
TWÓJ ŚWIAT
Jak nowa.
Ji-yul.
Chodź ze mną.
Dan-i, masz jakieś leki?
Może tabletkę na uspokojenie?
Nie zabije cię.
Cieszę się, że nie jestem podwładnym Hae-rin.
Cholera.
Ma ktoś maść?
Masz plaster?
Rany, to tylko draśnięcie od papieru.
Krwawię.
Possij i po sprawie.
Kto tak robi?
- Ja mam, panie Bong. - Tak?
Rana jest głęboka.
Boże. Wezwijcie karetkę.
- Proszę. - Dzięki.
Często pan się zacina?
Pracujemy z papierem,
więc tak.
W razie czego, zawsze mam plaster.
Na odciski od szpilek.
Dziękuję.
Ji-yul.
Posłuchaj mnie.
Rodzice mają knajpę z pierożkami.
- Słucham? - Moi rodzice sprzedają pierożki.
Mają ją od 20 lat,
ale czasem je rozgotują.
Nie podają ich klientom,
tylko mnie. Dlaczego?
Bo podstawowa zasada mówi,
że podaje się wyłącznie dania
smaczne i estetyczne.
Ta książka...
Harowałam nad nią cały rok.
Pracowałam nawet w weekendy,
a do sprzedaży trafi w strasznym stanie.
Każda książka ma naklejkę.
Hae-rin.
Zaraz spotkanie z panem Ji.
Usiądź, Ji-yul.
Przepraszam, panie Cha.
Ji-yul,
myślisz, że to niesprawiedliwe?
Trochę.
Każdy popełnia błędy.
Racja.
Zdarzają się literówki.
Żadna książka nie jest idealna.
Jednak redaktorzy
czują wtedy wstyd.
Nie uważają, że to niesprawiedliwe.
Przeczytaj i streść te książki.
Masz tydzień.
Co?
POLECANE KSIĄŻKI
PRACA REDAKTORA PODSTAWY REDAGOWANIA
Wiesz, że praca tu jest ciężka,
ale ubiega się o nią wiele osób,
bo lubią książki.
Chcą publikować te dobre.
Wielu innych kandydatów chciałoby być na twoim miejscu.
Jeśli nie obchodzą cię książki, ucz się.
Strona praw autorskich jest z tyłu.
Jest tam wiele nazwisk.
To oni tworzyli tę książkę.
Rok lub dwa.
Czasem nawet dłużej.
AUTOR KANG GYEONG-JU
Nie wszystkich się uwzględnia.
Wszyscy wykonują swoją pracę, by wydać jedną książkę.
Ludzie będą jednak zawiedzeni,
kiedy ją otworzą,
bo firma umieściła złą biografię autora.
Przemyśl to.
Czemu tu pracujesz
i czemu złożyłaś podanie?
Serio?
Kolejna literówka?
Czytałem ją pięć razy. Jak to możliwe?
Panie Bong!
Za siedem dni termin.
Wiem.
Bez poganiania.
Czytam od nowa.
- Padam. - Song-i.
- Tak? - Który papier jest lepszy
na okładkę książki pani Yu?
Nie widzę różnicy.
To papier matowy, a ten jest błyszczący.
Papier matowy pasuje lepiej
do książek pani Yu,
bo są one proste.
Za to papier błyszczący
przyciągnie młodzież.
- A papier Montblanc? - Pani Seo.
Zbierając artykuły online,
znalazłam świetne blogi.
Dobra robota.
Co zrobimy z błędem Hae-rin?
Spotkajmy się z nimi.
Dorzucimy prezent, sprzedamy wszystkie i zrobimy dodruk.
Prezenty zrażą do nas ludzi.
Rany, będzie ciężko.
Co możemy zrobić?
Wiesz, ile razy Hae-rin
chodziła do biblioteki.
Sprawdziła każdy rozdział rękopisu.
Wydrukujemy nową partię
i wyślemy ją Hae-rin i panu Kangowi.
Dobrze. Pogadaj z właścicielem księgarni online.
TWÓJ ŚWIAT
Co to?
Szukałem pana.
Właśnie...
Rozczarował mnie pan.
Nasze książki leżą z tyłu.
Musimy ją wypromować.
Nie może jej pan wystawić tutaj?
Zawsze mówi pan to samo.
Są niczym moje dzieci.
Jednak ta
jest mi najbliższa.
Proszę.
W porządku.
Jest pan najlepszy.
Jest taki przystojny.
Widać z daleka.
NAWYKI REDAKTORA KSIĄŻKI
Ja do pani Song Hae-rin.
Pani Song? Zespół redakcyjny jest tam.
Jest pan? Chwileczkę.
Mogę pomóc?
Cóż...
Pan Ji!
- Jest pan. - Dzień dobry.
- Pan Ji? - Tak. Pan Ji Seo-jun.
- Rany. - Ji Seo-jun?
Witam.
Zaprojektuję okładkę książki pani Yu.
Ji Seo-jun.
Liczę, że się dogadamy.
- Witamy! - Proszę.
Moja łapówka.
- Rany. - Przystojny i mądry.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Gdzie siedzi Dan-i?
Zna pan Dan-i?
- Tak, ale jej nie widzę. - Zna ją?
Skąd?
Siedzi tutaj.
Rozumiem.
- Witam. - Witam.
Jest super.
To dla Dan-i.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dziękuję za kawę. - Proszę.
Jest irytujący.
Zaskoczyło mnie pani odejście.
Była pani pełna pasji, więc myślałem,
że będzie pani kontynuować.
Teraz też lubię swoją pracę.
Nie brałem udziału w takim koncercie.
Jak to wygląda?
Chwileczkę.
Proszę być otwartym.
Sporo płacicie.
To opłata za wynajem.
Sprzedaż nowej książki pani Yu
opieramy na tym, że przykuwa uwagę niczym wyrafinowana klasyka.
Dlatego chcemy trafić do młodzieży.
Chcemy, by projekt to odzwierciedlał,
a zmysłowa okładka...
Słaby pomysł.
Nie skończyłam.
Powiedziała pani dość.
Chcecie zmysłowej,
ale i ciepłej oraz przyjaznej ilustracji.
Zgadza się?
Są słabe i nudne.
- Więc... - Już jest.
Wróciłam.
Jasne.
- To... - To od Ji Seo-juna.
Ma spotkanie
z panią Song i panem Cha.
Znasz go?
Jest taki przystojny.
Twoją przyniósł osobno
i położył ci na biurku.
Dokładnie.
Jest bardzo przystojny.
- Tak. - Wiedziałem.
Kobiety patrzą tylko na wygląd.
Podobno to wariat.
Niemożliwe.
Kto tak mówi?
Znajomy z Wolmyeong.
Każdy musiał medytować,
kiedy miał z nim spotkanie.
Bo jest cholernie irytujący.
W jakimkolwiek nie jesteś zespole.
Wiecie, jak go nazywali?
Pan Pretensjonalny.
„Pan Pretensjonalny”?
Ważne, że jest przystojny.
Wcale nie.
Nie robimy książek dla zabawy.
Praca musi dawać radość.
W księgarni osiem na dziesięć książek
ma taki projekt.
Nie jest nudny?
O jakim projekcie pan myśli?
Pomyślałem o wykorzystaniu obrazu orientalnego.
- Obrazu orientalnego? - Co?
Panie Ji.
Czytał pan moją propozycję?
Pewnie uważacie obrazy orientalne
za niezbyt wyrafinowane i przestarzałe.
Ludzie tak uważają.
Czyżby?
Gyeoroo nie może zaryzykować?
Ale panie Ji...
Chwileczkę.
To nasze pierwsze spotkanie.
Służy dzieleniu się pomysłami.
Mniej kłótni, więcej dyskusji.
Nawet po przeczytaniu propozycji
jestem za obrazem orientalnym.
Nadawałby się bardziej niż te powszednie okładki.
Okładka to drzwi do książki.
A książka pani Yu
musi mieć klasę, nie być przyjazna.
Charakter książki jest ważny,
ale dlaczego obraz orientalny?
To niemłoda pisarka. Staromodna okładka...
Czemu obrazy orientalne
są staromodne?
A obrazy z kultury zachodniej?
Słucham?
Pani Song.
Rozumiem panią,
ale pani Yu nie poprosiłaby mnie,
gdyby chciała zwykły projekt.
To samo tyczy się wydawnictwa.
Chyba słabo mnie znacie.
Lubię ryzyko, nie tchórzę.
Co? Ja tchórzę?
Mówi pan, że tchórzę?
Hae-rin.
Słyszę pana jasno i wyraźnie.
Koniec pierwszego spotkania.
Nie ma sensu go kontynuować.
Zadzwonię po sprawdzeniu
wyrafinowanych obrazów orientalnych
czy o czym pan mówił.
Panie Cha,
decyzja o okładce chwilę nam zajmie.
Nowy projektant
to straszny wariat.
Był naprawdę niemiły.
Prawie puściły mi nerwy.
Oczywiście, zapamiętam.
To jedyna redaktorka?
Nie, mamy wielu.
Ta ma niezły temperament.
Jak mamy współpracować?
Nie pokazałem nawet jeszcze swoich pomysłów.
To obrazy orientalne?
Zaczekajcie. Pani Song wyjdzie
ze zszarganymi nerwami i workami pod oczami.
On taki nie jest.
- Nie? - Co?
- Nie jest? - Serio?
Zazdrosny?
Niby czemu?
Faceci są dziecinni.
Zazdrościsz mu.
Wcale nie.
To obrazy orientalne?
Tak, współczesne.
To obecnie aktywni malarze koreańscy.
Ładne.
Naprawdę ładne.
Co za odmiana nastroju.
Po prostu są ładne.
Nie ma co udawać.
Moja propozycja była dobra,
ale zgadzam się, że pana jest lepsza.
Czemu pan jej nie pokazał?
Od razu bym się zgodziła.
Zatem...
ma pan coś jeszcze?
Proszę.
Przejrzymy je potem.
Teraz pomówmy o tych.
Ten mi się podoba.
Pasuje do książki pani Yu.
Te są cudowne.
Dan-i.
Niedługo kończysz. Pójdziemy coś zjeść?
Panie Ji.
Zjedzmy obiad z panią Song. Uczcijmy pierwsze spotkanie.
Obiad? Tak nagle?
Od razu na to wpadłem.
Mieliśmy spotkać się kolejnym razem.
Dlatego zapraszam pana na obiad ze mną i Hae-rin.
Ale chciałem...
W porządku.
Chodźmy wszyscy.
Razem z Dan-i.
Piękne miejsce.
Ma klimat.
Prawda?
Usiądź.
Nie wiedziałam, że też tu mieszkasz.
Mają tu tylko jeden stolik?
Tak.
Gdzie właściciel?
Nie widzę menu.
Ja coś ugotuję.
Wynająłem restaurację.
Mówiłem ci, że chodziłem tu na lekcje.
Ugotuję coś,
by poćwiczyć i podać danie przyjaciółce.
Lubisz jedzenie z bulionem.
Dlatego lubisz udon.
Dzisiaj zjemy...
To nabe? Wygląda pysznie.
Wiedziałem, że ci się spodoba.
Pijemy też sake?
Tak, Dan-i bardzo ją lubi.
To przystawka.
Jest tu piwo?
Proszę bardzo.
Co jest między wami?
Czy wy...
jesteście parą?
- Nie. - Nie.
Co ona gada?
Jeszcze nie.
„Jeszcze nie”?
Tak.
Po prostu bardzo ją lubię.
Czyli osoba,
do której pisał pan, gdy padał śnieg,
to Dan-i.
Zgadza się.
Dan-i pracowała nad rękopisem pani Yu.
Byłem z panią Song, gdy padał śnieg.
Oboje do kogoś pisaliśmy. Nie odpisałaś mi.
A pani pisała...
Właśnie.
Co stało się z tą osobą?
Nie lubi mnie.
Tak czułem. Na spotkaniu...
O co chodzi?
To przez temperament?
Za dużo razy panią rzucali?
Żartowałem.
Nie wiem, kiedy naprawdę
cię polubiłem.
Z wiosny na lato.
Z lata na jesień.
Z jesieni na zimę.
Wiesz, kiedy zmienia się pora roku?
Kiedy dokładnie kończy się zima i zaczyna się wiosna?
Nie wiem dokładnie, kiedy moje uczucia
stały się silniejsze.
Jak ktoś może pani nie lubić?
Lubię pani temperament.
Dokładnie.
To mój urok.
Proszę o nim zapomnieć.
Wyrzuciłam go do śmieci w okolicy, gdzie jego miejsce.
Dlaczego akurat w mojej okolicy?
W porządku?
- Tak. - Nie.
W porządku?
Tak, to tylko zacięcie.
Gdzie jest apteka? Kupię plastry.
Nie trzeba. To mała rana.
W razie czego, zawsze mam plaster.
Na odciski od szpilek.
To tylko mała rana.
- Na pewno? - Tak.
Proszę usiąść.
Dan-i
nie wyjęła swoich plastrów.
To drugie danie.
Wygląda pięknie.
Dziękuję.
Spróbuję.
Proszę.
- Dobre? - Bardzo.
Smakuje?
- Jedz, Dan-i. - Dobrze.
- Słone. - Tak?
Tak.
Dlaczego?
- Nie jest? - Jest pyszne.
Jej smakuje.
Rozumiem.
- Dobre. - Prawda?
Nie jest złe.
Naprawdę mi smakowało.
Mnie też.
Do zobaczenia na spotkaniu.
Tak. Odprowadzę Dan-i do domu.
Odprowadzić cię, Eun-ho?
Nie trzeba, odprowadzę cię na taksówkę.
- Bezpiecznej drogi. - Wzajemnie.
Uważajcie.
Chodźmy.
Nie możesz powiedzieć,
że mieszkasz z panem Cha?
Pamiętasz, jak pani Song przyszła niezapowiedziana?
Musi być ci ciężko.
Tak,
ale jeśli o tym powiemy,
będziemy musieli wyznać, że znamy się od dawna.
Będzie niezręcznie.
W pracy Eun-ho to mój szef.
Rozumiem to.
Miałam je w torbie,
ale zapomniałam.
Tak naprawdę
myślałam o Eun-ho.
To tylko małe nacięcie. Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Udana randka?
Po co ten sarkazm?
Szliśmy tylko chwilę.
To wymówka?
Myślałaś o mnie.
Mówiłeś, bym z nim chodziła
i nie myślała o twoich uczuciach.
Zasmuciło cię to?
Niby dlaczego?
Jeśli ci to przeszkadza, niech tak będzie.
Pamiętaj o tym, kiedy mnie widzisz.
„Cha Eun-ho mnie lubi”.
- Nie bądź bezczelny. - Nie dałaś mu plastra,
kiedy się zaciął,
a miałaś je w torebce.
Zapomniałam,
że mam przy sobie plastry.
Niemożliwe.
Naprawdę.
Zapomniałam.
Czemu się uśmiechasz?
Dan-i.
Wiesz co?
Czasami są takie dni jak dziś,
kiedy ciężko się powstrzymać.
Przed czym?
Myślę sobie wtedy:
„Powstrzymam się.
Muszę”.
Przed czym?
Co ty...
Przed tym.
MYŚLĘ O SŁOWIE „OBIETNICA”
O TYM, CO ONO OZNACZA
MIŁOŚĆ NAS DOPEŁNIA
DLATEGO JESTEŚMY PIĘKNI
GDY TRZYMAŁ MOJĄ DŁOŃ, MYŚLAŁAM O EUN-HO
DO KOGO NALEŻY MOJE SERCE?
POWIEDZIAŁAM, ŻE GO ZNAJDĘ. ODPARŁ: „WRÓCĘ DO CIEBIE”.
WYSYŁAŁ MI KARTKI ZZA OCEANU, KTÓRE DODAWAŁY MI OTUCHY
ŚWIAT SIĘ ZMIENIA, NASZE ŻYCIE TEŻ
ŻYCIE WCIĄŻ ZASKAKUJE
GDY KOGOŚ CAŁUJESZ, ZAPADA CISZA, A SEKUNDA TRWA WIECZNOŚĆ
Nie jesteś dla mnie mężczyzną.
Dan-i.
Idź do łazienki.
Powiedz: „Eun-ho, posprzątaj łazienkę, proszę”.
Za mało dostałeś?
Widzę się w twoich oczach.
Rzucono panią, bo jest pani pracoholiczką?
Czy wciąż pani pracuje, bo panią rzucono?
Zasnęłam na jego ramieniu,
ale go nie kocham.
Ten rdzawiec ciągle patrzy na tę mątwę.
Mieszkają w jednym domu...
Wciąż jestem ci jak brat?
Daj mi jakiś pomysł.
Lubisz mnie.
Napisy: Krzysztof Zając